14-15....tozpembeydi, ve hizla kararmaya ba$ladi... siyaha vardik ve orada kaldik...
diyorumki.. bize artik biraz ciddiyet lazim. $imdiye kadar her$eyi bo$verdigimizden degil, ama nedense hep üzücü $eyleri dü$ündük, düzeltmeye cali$tik. artik bu i$i biraz ciddiye alip, güzel $eyleri dü$ünsek, onlari yogunla$tirmaya cali$sak.. hani $u dillere destan pozitif enerji, $u pozitiflik vs. var ya, birde öyle denesek. ne kaybederiz ki, olsa olsa yerimizde sayariz; onu da herzamanki halimizle zaten yaptigimiza göre bir kaybimiz olmayacaktir.
sönen gözler istemeden gördü elvedalardan dönü$leri kiskandi bulutlarin fevrice yagi$larini, göcü$lerini kurakliga vurdu kendini biten ilkbahar yeni filizlenen tomurcuklar yadigar oldu kalmayan umutlara bir vardi bir yoktu masallardaki gibi, sanki daha cok yoktu var olmaktan gerekce göstermekten yorgun dü$tü, sustu, sessiz $imdi zafer hüznündür artik
hayat bir yalnizlik masaliymi$, bir varmi$, bir yokmu$... her$ey bo$aymi$, olan biten her$ey... olan olmu$ artik, bo$ver demek varmi$, devam noktasini belirleyip takip etmek varmi$... kendini zaman zaman bir aksesuar gibi hissetsemek varmi$ herzaman bir noktadan dönmek varmi$, ula$ilmaz noktadan ke$ke ba$tan aydinlatan olsaydi, kurallari anlatan... gipta ediyorum azimlilere... caresizlik midir hayatin adi... a$k midir, tutku mudur... biz mi onun icin, o mu bizim icin... her$ey bizim icinmi$ kurtulu$ yok, sazende miyiz, nazende mi... hayat bir yalnizlik masaliymi$, bir vami$, bir yokmu$...
görmüyorlar... eskiden söylemeden duyanlar artik haykiri$lari i$itmiyor; öyle bir yalnizlik ki, o kadar körelmi$ duygular ki - acitmiyor bile! derinlerden sesler yükselmeye cali$iyor, kolaylikla kaale almayan bir tavir sergilenebiliyor. sergi... aslinda acitmadigi da sergilemeye cali$ilmasi, gösteriye sunulmu$ bir tutum... harabe gibi. yada domino ta$larindan yapilmi$ bir kale, ta$lar sarsildiginda yikilmaya hazir. umursamak... umursamamak... mümkünatlar sarsilmadigi sürece devam...
bo$... bombo$... hayat, ya$amak, günler, geceler, ruhum, yüregim... bo$... anlamsiz... yüzümde tebessümlü bir ifade, görüntü direncli ve güclü. bo$... cümleler, kelimeler, heceler, harfler... izah edilemeyen bir durum, karma$ik, üzücü... yiprandim... ne demi$tim önceden? "ruhumun kalbi kirilmi$ ben bilemeden"... aynen. hüzün, aci, keder... öyle derin bir sizi ki... sürekli var. sürekli. yok oldugunu sandigim an bile mevcut. hissediyorum, ama görmek istemiyorum. ürküyorum. ama korkunun ecele faydasi yok. gercekten yok.
hem güzel… hem öyle cirkin ki; cirkin, kötü ve siyah. ama öyle bir an geliyorki…bembeyaz oluyor, umut dolu, ne$e dolu… hayat, Allah a$kina, kendini bana bir anlat, ben anlayamadim seni, kimsede seni bana anlatamadi. bir öylesin, bir böyle… olumsuz yanin agir basmasina ragmen senden beklentim cok, her gecen gün artiyor. ama karar ver lütfen. bizler de rahat edelim. insan milleti böyle, neyin ne oldugunu ögrenince, anlayinca, kavrayinca mutlu olacagini dü$ünüyor. bunlari saglamak icin basit bir aciklama ile de yetinmeyip, bircok kez net bir $ekilde tekrarlanmasini ister. bekliyorum, sabirsizlikla bekliyorum. korkarim bu istegim yerine gelmeyecek, ama yinede bekliyorum - $imdilik. bekliyorum, cünkü kendini tanitman benim icin cok önemli. sen kendini bana tanit ki… bende kendimi sana tanitayim. adim attigin zemini bilirsen, adimini ona göre atarsin. bence.
gececek diyorlar. gececek.. zaman lazimmi$… inanmi$ gibi görünüyorum… gecmeyecek, biliyorum. gecmesin; gecen unutulur cünkü… gecmi$se, izi de yoktur.. izi varsa, gecmemi$tir...
dolabini döktüm bugün… kiyafetlerine birer birer baktim. sonunda buldum onu, o cok sevdigin kazagini. aldim, sarildim… gözya$larim onu kirletmesin diye özen gösterdim. o günden bu yana aradigimi sonunda buldum… kazaginda kokunu buldum… son bir kez diye yalvarmi$tim… son bir kez alayim kokusunu… ve kazaginda kokunu buldum; hasret giderdik seninle sanki, sanki yine beraberdik.
üzülmüyorum… merak etme. nasil olsa bir gün… evet! bir gün yine hepberaber olacagiz. o gün gelene kadar daha cok i$im var benim. iyiki böyle yeti$tirmi$sin beni…
