sönen gözler istemeden gördü elvedalardan dönü$leri kiskandi bulutlarin fevrice yagi$larini, göcü$lerini kurakliga vurdu kendini biten ilkbahar yeni filizlenen tomurcuklar yadigar oldu kalmayan umutlara bir vardi bir yoktu masallardaki gibi, sanki daha cok yoktu var olmaktan gerekce göstermekten yorgun dü$tü, sustu, sessiz $imdi zafer hüznündür artik
görmüyorlar... eskiden söylemeden duyanlar artik haykiri$lari i$itmiyor; öyle bir yalnizlik ki, o kadar körelmi$ duygular ki - acitmiyor bile! derinlerden sesler yükselmeye cali$iyor, kolaylikla kaale almayan bir tavir sergilenebiliyor. sergi... aslinda acitmadigi da sergilemeye cali$ilmasi, gösteriye sunulmu$ bir tutum... harabe gibi. yada domino ta$larindan yapilmi$ bir kale, ta$lar sarsildiginda yikilmaya hazir. umursamak... umursamamak... mümkünatlar sarsilmadigi sürece devam...
gececek diyorlar. gececek.. zaman lazimmi$… inanmi$ gibi görünüyorum… gecmeyecek, biliyorum. gecmesin; gecen unutulur cünkü… gecmi$se, izi de yoktur.. izi varsa, gecmemi$tir...
dolabini döktüm bugün… kiyafetlerine birer birer baktim. sonunda buldum onu, o cok sevdigin kazagini. aldim, sarildim… gözya$larim onu kirletmesin diye özen gösterdim. o günden bu yana aradigimi sonunda buldum… kazaginda kokunu buldum… son bir kez diye yalvarmi$tim… son bir kez alayim kokusunu… ve kazaginda kokunu buldum; hasret giderdik seninle sanki, sanki yine beraberdik.
üzülmüyorum… merak etme. nasil olsa bir gün… evet! bir gün yine hepberaber olacagiz. o gün gelene kadar daha cok i$im var benim. iyiki böyle yeti$tirmi$sin beni…
aslinda yola cikmak lazim. aslinda nerden baksan zarar. aslinda… aslinda farzet saklambac oynadik, kayboluverdim, belki olmadim hic, belki dü$lerindeydim sadece, belki sen yarattin beni. yada belki sen bile yoksun ve hepsini ben yarattim…
a$kina susadim tükendim kurudum dememi istermisin… demeni isterdim. istermiydim? cekiciligini cogaltiyor belkide demeyi$in, belkide daha itici oluyorsun, kararsizim, ne komik… sahtekar dünyanin iplerini kesmeye yada kesmemeye direnen kuklasiyiz-kuklalariyiz…uzakla$amadin i$te, gidemedin, ben yoktum, sende yoktun, vardik ve yoktuk i$te… bunuda bensiz yapamadin i$te, bensiz kalamadin, kalamiyorsun, itiraf et, bensiz olmuyor… sensizde…. gözümün önünden gözlerin gitmiyor, özün be$ para etmesede, gözlerin…. terkediyorum seni, yoklugum arinmana firsat olsun… yada git, git ve daha da kirlen, sen sec, karar senin. belkide karar yok, belkide hepsini ben yarattim…
sesleri bastirmak icin bagirmaktan, asil silahin suskunluk oldugunu görmedin, göremedin; izledim, söylemedim. biliyordum ve sustum. anlatmak istemedim, bilme, ne cikar ki, göremezsinki asla, istesen bile, ki istemezsin. bo$a nefes tüketmek olurdu, gereksiz ve fuzuli. degmez, ne sana, ne bana. bunun di$ina ciksaydik, evcilik oyunundan farki olurmuydu, olmazdi. sebebi, amaci ve hedefi olmayan her hamle lüzumsuz. zaman hem yok, hemde öyle cokki, ba$im dönüyor, dü$üncelerim aklima sigmiyor, ta$iyor, sana ula$acak nerdeyse; unutmu$um, hicbirsey ve hickimse sana ula$amaz. eri$ilmezi oynuyordun, unutmu$um. zavalli. yada belki zavalli degilsin, belkide hepsini ben yarattim…
acitmasak birbirimizi… anlami varmi ki, nasil olsa bir yola cikmayacak, istikamet cok farkli. anlamsiz, cok. senin gibi. benim gibi. geldik, variz ve gidiyoruz, bu kadar basit. zorla$tirmasak diyorum, yeterince zorluk istemeden kenetleniyor üzerimize, birde biz $imarik cocuklar gibi ne yapacagimizi $a$irip hic yoktan zorluk yaratmayalim, $imarikliginda tadi kacti zaten, ayricalik degildi fakat bu kadar yaygin degildi; kabak tadi verdi zaten, bilirsin sevmem ali$ilagelmi$lere; ayricalik isterim. ergo: vazgec. vazgectim, vazgecme. nasil istersen. belkide vazgececek bir$ey yok, belkide hepsini ben yarattim…
üzerine bir bardak soguk su… belki birde papatya. cay degil, tazesi. fal icin. sacma mi. biliyorum. olsun. mantikli olandan fayda gelmedi, sacmasindanda zarar gelmez belki, bakalim. görürüz; yada görmeyiz; belkide hepsini…….
huzursuzum, degerimi yitirmi$ gibiyim; anlamim, varligim ucmu$ gibi; sanki yedi tepenin yedinci tepesinde kalirken birdenbire zemin katina dü$mü$ gibi; sanki önceki ben ve bugünkü ben ayni degil, sanki günler beni alip götürmü$, ba$ka bir ben’i getirmi$ gibi. yada yansimam öyle. hatta yansimam öyle. yansimam öyle. yansima! ah yansima… bana dönen, bana geri gelen yansima. kar$iyi dola$ip, süzülüp, üzülüp, yetim dönen yansimam.
itiraf ediyorum, ben ne yitirdim, ne bitirdim, ne kaldim ne de gittim. ama o yansima… ne vardi, ne yoktu…ama daha cok yoktu. senin gidi$in degil, geli$in muhte$em olsun yansima, üzülme...
yoklugunda degil, varliginda özlenen ol; ol ki, ali$ilagelmi$in di$ina cik; ol ki, deger vereni gör. kötü gününde, hastaliginda sana gecmi$ olsun diyene degilde, sagliginda hasta olmaman icin caba harcayanlara yakin ol…
anlam ta$imayana anlam yüklemeyi nedense severim. geli$igüzel söylenmi$ bir söz, gayriihtiyari bir davrani$... beynimi kurcalar durur artik. hani evde illa bir hayalet vardir ya, bak i$te yok bir$ey deseler bile, tüm evin i$iklarini yakip dört bir yani kontrol etsek bile, i$iklar sönüp biz yalniz kalinca yine o hayaletin varligindan $üphe ederiz ya (hayalet degilse faredir, fare degilse hirsizdir…vardir hep bir$eyler bo$ evde). onun gibi i$te, vardir bir anlami, özel mesaji. bu özel mesaj niye gönderildi? cünkü ters giden bir$eyler var. ters giden bir$ey varsa, bununda bir sebebi var. ve döndük dola$tik bana geldik, o sebep genelde benim. her iki-üc-dört-be$-…-acidan o sebep benim; $öyle ki: kendi acimdan suclu olmasam bile sonunda pes edip suclu olmayi üstlenirim. cünkü ben üstlenmezsem, huzur bozulur. cünkü benden baska kimse onu üstlenmez. cünkü kimse zayif olmak istemez. acaba sonucta nasil olsa o rolü benim üstlenecegimi bildikleri icinmi hep ben üstlenmek zorunda kaliyorum. yani nerdeyse havalarin sogumasindan, isinmasindan, yagmurdan, kurakliktan ben sorumluyum – utanmasalar öyle diyecekler herhalde. “vurun kahpeye, vurun!” misali. belki $u da bir aciklamadir: suclu ben olunca kontrolde benim elimde…
…diye yazmi$im bir kenara bir kac gün önce… kime, neye, niye kizmi$im, ne olmu$ hatirlamiyorum… ne demek istemi$im… bilen anlayan varsa banada anlatsin ;) suclu ben isem, bir $ekilde durumun nasil bir sonuca varacagini belirlemek benim elimde, caba sarfederek belkide – ama elbette mümkün ise eger…
suclu sucsuz sorumlu sorumsuzun sorunsuz sorunlarini cözüp cözmemek konusunda kararli kararsiz….
söylediklerimin bazen degeri olmuyor, benmi anlatamiyorum… bilmiyorum… ne dü$ündügümü en iyi kim bilir? neden hep insanlar üzerime geliyor, sustukca daha ve daha ve daha ve daha… neden hep her$ey ters gidiyor… neden ben anlatamiyorum… ters, hep ters… nasil derim… nasil söylerim… rahatlarmiyim, dahami beteri olur… yalnizim bu kesin, hep oldugum gibi $imdide öyle… ah $u icimi bi bilseler… yava$ yava$ tükeniyorum, ufaliyorum, yok olacagim… dü$üncelerim bana oyunlar oynuyor, kandiriyorlar beni, bir i$ik görünce yangin oldugunu saniyorlar… bende kaniyorum, yanginin sicakligina yakla$iyorum derken bir bakiyorum, buzlarla kar$ila$iyorum… ü$üyorum… tam ü$ümeye ali$mi$ken yine o dü$ünceler bir i$ik görüyor… ba$tan ba$liyor ayni oyun… halbuki ben biktim oyunlardan, yalanlardan, istemiyorum… ama bazen olmuyor i$te… ne kötü bir durum…
yoruldum, sigmiyor ruhum bedenime, bedenim zindan, ruhum mahkum… anlatamiyorum, anlatamam… görünen köyde klavuz istiyor artik ama ben anlatamam, bu da yava$ yava$ bitiriyor beni…
